kahve kalsın
hatrı lazım değil
koluma uzan
içersek şuran kararmış
buran bozarmış der telvesi
ben sana güzel şeyler anlatayım
o'da soğuyup köpürsün
... Gürkan Kamalı ...

Sonra bir bakıyorsun ki 
herkesin içi çok vicdanlı çok iyi 
çok dürüst çok vefakar çok duyarlı 
sonra da diyorsun ki herkes böyleyse 
dünya'nın başına gelen onca şey 
benim içimden çıkıyor o zaman
 sonra kendi içini de çöpe döküyorsun
.... Gürkan Kamalı....

Sağlıklı düşünemiyorum
sağlıksız bile düşünemiyorum
nasıl ki vakti gelmiş bir arı
tek başına uçar bilinmeyene
nasıl ki melankolik bir kedi
terkeder yuvayı
sen bizi böyle bırakıp gitmezdin sağlık olsun
şimdi bende sıra
bizi bırakıp bir cami avlusuna
yahut bir dere kenarına
sadece gözlerini alıp düşlerime gidiyorum
kim bilir belki yine karşılaşırız
bir çiçeğin özün de
yahut bir ekşi elmanın yeşilin de
ama şimdilik hoşça kal canımın için de
.... Gürkan Kamalı ....

ÖZLEM her canlının ruhunda var olan

bir şeye karşı yoksunluk duygusudur .

Zaman bu yoksunluğu daha çok özleme

ve daha ilerisi hasrete dönüştürür

ve aslında ruh için hasretden sonrası zulümdür .

İşte bu aşama da beyin sizden habersiz istemsiz bir refleks olarak devreye girer ve ruha yardıma gelir

bu zulme dur demek için özlem duyulan şeyi unutturur .

En acı olan da budur . .. ( Gürkan Kamalı)

Henüz temelleri yeni atılırken
yazılmak gibi bir eve
ucuz olsun diye mutluluk
dünya'nın çivisi çıkmış
gözlerinden ayrı düşeli benimde bir tahtam eksik
bu inşaat bitmez
.... Gürkan Kamalı....

Kalabalık bir şehir içim

ne seni bulabildim

ne kendimi

ne sana gelebildim

ne kendime

... Gürkan Kamalı ....